واقعیت این است که برخی از مسئولین و کارشناسان، با وجود حضور فیزیکی در ایران، در فضای فرهنگی غرب تنفس می کنند.
ارسال زمانبندی شده: 
سه شنبه, 1 اسفند, 1396 - 03:00

به گزارش عمارنامه،  بعد از پذیرش سند توسعه پایدار 2030 توسط رئیس جمهور در مهر ماه سال 1394، اتفاقات جدید و بعضا عجیبی در حیطه آموزش مسائل جنسی در کشور رخ داد. کتاب هایی منتشر شد، ان جی او هایی (گروه های مردم نهاد) در این زمینه ایجاد و یا فعال شدند، نهادهای به اصطلاح بین المللی، تمام عیار دست به کار شدند، گروهی از کامش شناس ها (سکسولوژیست) در اقصی نقاط کشور، کارگاه آموزش جنسی برگزار کردند و حتی دستگاه های دولتی، مبادرت به انجام آموزش هایی کردند که سابقه نداشت. اما آیا این حجم از عملکرد، برآمده از تقاضای مردم و نیاز جامعه بود؟ آیا شیوه عملکردها در این زمینه، بر اساس کار کارشناسی متخصصین متعهد بود؟ آیا برای اجرای این پروژه، تحلیل هزینه فایده صورت گرفته بود؟ اساسا به چه دلایلی، آموزش جنسی به مردم، به خصوص به کودکان و نوجوانان تجویز شد؟

 سه علت عمده برای تجویز این آموزش ها را بررسی می کنیم.
 
آموزش جنسی بدهید تا بچه هایتان ایدز نگیرند!
هیچ عاقلی نیست که بخواهد فرزندان این آب و خاک دچار بیماری خطرناک ایدز شوند، اما چه چیزی را باید به دانش آموزان، آموزش داد تا ایدز نگیرند؟

انتقال ایدز از سه طریق عمده صورت می گیرد: نخست مادر به جنین و نوزاد، سپس خون (معمولا سرنگ مشترک در معتادان تزریقی) و فراورده های خونی (مانند بلایی که جنایتکاران فرانسوی بر سر بیماران ایرانی آوردند) و راه سوم نیز: ارتباط جنسی. در مورد انتقال از مادر، آموزش به کودک و نوجوان ضرورتی ندارد و در مورد انتقال خون و فرآورده های خونی نیز به دلیل آزمایش های دقیقی که بر روی آنها صورت می گیرد، احتمال انتقال ویروس عامل ایدز، قریب به صفر است. پس برای آموزش، می ماند اعتیاد تزریقی و سپس بحث ارتباط جنسی. حال در این دو مورد باید چه چیزی را به دانش آموز یاد بدهیم؟

علی القاعده در مورد اعتیاد تزریقی باید به دانش آموز گفت: «به سراغ مواد نرو! اگر رفتی، زیاد مصرف نکن! زیاد مصرف کردی، تزریقی نشو! تزریقی شدی، از سرنگ آلوده ی دوستت استفاده نکن!

خواستی استفاده کنی، ابتدا آن را ضدعفونی کن! ضدعفونی نکرده استفاده کردی، برو تست ایدز بده! مثبت شدی، رابطه ی جنسی برقرار نکن! رابطه ی جنسی برقرار کردی، لااقل از وسیله ای استفاده کن که طرفت ایدز نگیرد!»

در مورد ارتباط جنسی نیز باید به دانش آموز گفته شود که «رابطه جنسی نداشته باش. خواستی رابطه داشته باشی از وسیله ای استفاده کن که ایدز نگیری! اگر به این وسیله نیاز پیدا کردی، اینگونه تهیه کن و این را هم بدان که وسیله مزبور، بدین صورت استعمال می شود. نهایتا گمان هم نکن که آن نوع رابطه جنسی منجر به ایدز نمی شود، بلکه احتمال این که از آن طریق مبتلا شوی، بیشتر از این طریق است. البته این را هم بدان که آن یکی فعل جنسی و آن دیگری، تو را به ایدز مبتلا نخواهد کرد. شاید باورش برایت سخت باشد ولی فلان فعل جنسی هم منجر به ایدز نمی شود!»

در نگاه نخست واضح است که این آموزش ها آسیب زا هستند، چرا که به صورت ضمنی به عموم دانش آموزان القا می شود که در معرض ابتلا به اعتیاد و فحشا هستند. آموزش هایی که معمولا مانع رفتارهای غلط نیز نمی شوند، بلکه تنها آنها را بهداشتی می کنند. البته که این آموزش ها می توانند زمینه ترویج این سوءرفتارها را نیز فراهم کرده و به عنوان مثال به نوجوان القا کنند که در صورت رعایت برخی ملاحظات، رابطه نامشروع هم برایش مشکلی ایجاد نمی کند! همچنین از آنجا که آموزش های مزبور، رابطه ی جنسی را خارج از چارچوب نهاد خانواده مورد بررسی قرار می دهند، ناخودآگاه این تلقی را در مخاطب خود ایجاد می کنند که «ازدواج تنها راه مجاز ارضای نیاز جنسی نیست»، از این طریق از روابط نامشروع، قبح زدایی کرده و انحرافات جنسی را از معضلی اجتماعی، به مسئله ای فردی یا بین فردی تنزل می دهند.

البته به صرف این که این آموزش ها آسیب زا هستند، نمی توان مانع آنها شد، چرا که ممکن است خطر، آنقدر بزرگ باشد که مجبور شویم با تحمل این آسیب ها مانع خسارت بزرگتر شویم و به قول معروف، دفع افسد به فاسد کنیم. حال، خطر ابتلای دانش آموزان به ایدز چقدر است و تا کنون که آموزش های جنسی منظمی صورت نگرفته، چه نسبتی از دانش آموزان به ایدز مبتلا شده اند؟

آخرین تخمین از مبتلایان به ویروس عامل ایدز نشان می دهد که تا پایان سال 1395، 56 هزار و 882 نفر در کشور مبتلا به ایدز بوده اند، یعنی 7 نفر از هر 10 هزار ایرانی. از این تعداد 25 هزار و 472 نفر شناسایی شده اند (45 درصد کل بیماران) و مابقی از بیماری خود بی اطلاع هستند. در طول این سالیان نیز 9 هزار و 477 نفر از مبتلایان به ایدز مرده اند. از مجموع مبتلایان شناسایی شده، 66 درصد، معتاد تزریقی بوده اند که از طریق سرنگ مشترک بیمار شده اند، 19 درصد از طریق رابطه جنسی (که عمدتا همسران مردان معتاد تزریقی هستند) و 1.5 درصد نیز از طریق مادر به کودک، ویروس عامل ایدز را گرفته اند. از بین مجموع بیمارانی که شناسایی شده اند، ۸۴ درصد مرد و ۱۶ درصد زن هستند (1). البته در چند سال اخیر، درصد زنان مبتلا به ایدز شناسایی شده، افزایش داشته که عمدتا ناشی از کنترل اپیدمی ایدز در مردان معتاد تزریقی بوده است (طبق مطالعات متعدد اکنون در کشور، بیش از نیمی از معتادان تزریقی به سرنگ استریل دسترسی دارند. این میزان در برخی مطالعات تا 70 درصد نیز عنوان شده (2)) در واقع پایین آمدن کفه «انتقالِ ناشی از سرنگ مشترک» بوده است که سبب شده کفه «انتقال جنسی» بالا برود.

در این میان قریب به 500 نفر از مبتلایان شناسایی شده، زیر 20 سال دارند (3) که ما در اینجا تسامحا تمام آنها را دانش آموز حساب می کنیم، (در حالی که از 6 تا 18 سالگی دانش آموز شمرده می شوند) و مبتلایان شناسایی نشده در این سنین را نیز 600 نفر به شمار می آوریم.

حال باید دید از مجموع این 1100 مبتلا به ایدز در سنین زیر 20 سال، چه تعداد از طریق رابطه جنسی و اعتیاد تزریقی مبتلا شده اند؟

 با توجه به این که عمده شیوه ابتلا در این رده سنی، از طریق مادر به جنین است، در بدبینانه ترین حالت فرض می گیریم که نیمی از این 1100 نفر از طرق جنسی و اعتیاد، به ایدز مبتلا شده باشند. حال با توجه به وجود جمعیت بیش از 12 میلیون و 600 هزار دانش آموز در کشور (4)، متوجه خواهیم شد که شیوع ایدز در بین دانش آموزان، کمتر از 9 هزارم درصد است و از هر صدهزار دانش آموز، نهایتا 4 نفر از طریق اعتیاد و رابطه جنسی به ایدز مبتلا شده اند.

حال با این وصف کدام عقل سلیم است که برای جلوگیری از ابتلای 4 نفر به ایدز، صدهزار دانش آموز را در معرض قبیح ترین مسائل جنسی و مطالب آسیب زای مرتبط با اعتیاد قرار دهد؟ چرا باید برای این آمار اندک، آموزش های جنسی را به کل جامعه ی دانش آموزی تسری داد؛ آن هم در حالی که بسیاری از کودکان و نوجوانان مبتلا به این بیماری، جزء گروه های پرخطر (High Risk) هستند، در نقاط خاصی از شهرها زندگی می کنند، بی خانمان هستند و اساسا معلوم نیست که به مدرسه بروند یا خیر؟! آیا بهتر نیست، به جای عمومی کردن این آموزش های آسیب زا، صرفا به آموزش گروه های در معرض خطر بپردازیم؟!



آنچه گذشت تا حدودی وضع بیماری ایدز در کشور را نشان می دهد. حالا باید دید که این وضعیت، چه تناسبی با عملکردهای وزارت بهداشت دارد؟

واقعا مشخص نیست که برچه اساس آموزش های ایدز به مهدکودک ها، مراکز پیش دبستانی، دبستان ها و دبیرستان ها کشیده شده است؟ (5) چرا علیرغم شیوع بسیار پایین ایدز در بین نوجوانان، ایران اولین کشوری بوده که در آسیای جنوب غربی و شمال آفریقا به طرح همگانی (all-in) پیوسته و همراه با یونیسف، به کودکان و نوجوانان 13 و بعضا 10 سال به بالا آموزش ایدز می دهد؟ (6) چرا شئونات اخلاقی در این آموزش ها رعایت نمی شود و چرا با عملکردهای بی خردانه از مفاسد اخلاقی قبح زدایی می شود؟ بر چه اساس و به چه حقی، آموزش پرورش با وزارت بهداشت تفاهم نامه امضا کرده که به فرزندان مردم آموزش ایدز بدهد تا ایشان به عنوان سفیران سلامت، آموزشهای آسیب زای مزبور را به سایر دانش آموزان و خانواده‌های خود منتقل کنند؟! (7) راه انداختن اتوبوس های ایدز در تهران و شهرستان ها، چه تناسبی با الگوی انتقال این بیماری در کشور دارد؟ (8) مقصود از راه اندازی خودپرداز ارائه کاندوم در برخی مراکز بهداشتی شهر مشهد چیست؟ (9) چه شده است که اکنون در «رویکرد نوین آموزش اچ آی وی» به مربیان بحث ایدز، توصیه می شود که دیگر «ﭘﺎﯾﺒﻨﺪي ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮاده» را به عنوان راه ﭘﯿشگيری از اﺑﺘﻼ ﺑﻪ اچ آي وي ﻣﻄﺮح نکنند؟! (10)







در حالی که صرفا 19 درصد انتقال ویروس از طریق جنسی بوده و همان نیز عمدتا از مردان معتاد به همسرانشان بوده، چرا باید مراکز کاهش آسیب (و البته افزایش فحشا) با رویکردی ضددین، مشغول خدمت رسانی به زنان روسپی باشند؟ چنان که مدیر یکی از مراکز کاهش آسیب مورد حمایت وزارت بهداشت در اظهاراتی تکان دهنده گفته است: «کار مرکز، امر به معروف و نهی از منکر نیست. ما نمی توانیم به زن بگوییم تن فروشی نکن! مشاور مذهبی هم نداریم. کار ما کاهش آسیب است. ما تنها می توانیم سرنگ و کاندوم رایگان در اختیار زنان قرار دهیم تا رابطه ایمن تری برقرار کنند. حتی به آن ها می گوییم، اگر می خواهی رابطه داشته باشی از میان ۲۰ رابطه، ۵ رابطه ی سالم با پول زیاد انتخاب کن!» (11)

چرا باید افرادی که عقاید و افکاری فاسد دارند، در مورد بحث ایدز تصمیم گیری کنند؟ دکتر مینو محرز در مهر ماه سال 1394 در سخنرانی خود در نشست تخصصی «سلامت زنان و رفتارهای پرخطر» می گوید: «ما از نظر علمی کلمه ی تن فروش را یک انگ می دانیم. چون همان جور که گفتم جزء اولین شغل ها بوده! (لابد مِن باب «الفضل لِلمتقدّم!») ما می گوییم صنعت سکس و اسم آن خانم را نمی گوییم تن فروش؛ بلکه می گوییم زن کارگر جنسی! بنابراین خواهشم این است که این کلمه را به کار نبریم... ما صنعت سکس می گوییم و کارگر جنسی، حالا چه زن و چه مرد! ... ما نباید بر روی این زنان انگ بگذاریم، نباید سعی کنیم شغل آنها را عوض کنیم! بلکه باید آنها را سالم نگه داریم تا جامعه مصون بماند!»

نگارنده قبلا از «فقر فهم فرهنگی» برخی از مدیران وزارت بهداشت نوشته بودم، اما وقتی اظهارنظرهای وقیحانه و بی پایه این متخصص بیماری های عفونی را از نظر می گذرانیم به خوبی در می یابیم که دیگر اینجا مسئله، فقر فهم فرهنگی نیست، بلکه علنا با «بی شعوری فرهنگی» مواجهیم. با کمال تاسف این فرد، عضو کمیته کشوری ایدز و رئیس مرکز تحقیقات ایدز ایران است و حقیقتا اگر خروجی تصمیمات چنین افرادی، چیزی جز این بود که اکنون شاهد آنیم، جای تعجب داشت.


استقبال سایت معاند تریبون زمانه از اظهارات سخیف دکتر محرز


بی شک مسئولان وزارت بهداشت باید به جای مدنظر قرار دادن تعهدات بین المللی (به خصوص تعهدات سند توسعه پایدار 2030) و پیروی کورکورانه از دستورالعمل های ترجمه ای و خوش رقصی برای آژانس های سازمان ملل، بساط این آموزش ها را جمع کرده و بر اساس شواهد علمی و با مدنظر قرار دادن مشخصات فرهنگی مردم ایران، به مبارزه با ایدز بپردازند.
 
به بچه هایتان آموزش جنسی بدهید تا به آنها تجاوز نشود!
از دلایل دیگری که برای لزوم آموزش جنسی شمرده می شود، بحث کودک آزاری جنسی (Sexual Child Abuse) است. در بهترین حالت توصیه می کنند که باید به بچه ها یاد بدهیم که نقاط خصوصی بدنت کدام است و بگوییم مراقب باشد که کسی به آن نقاط دست درازی و تعرض نکند. اما مشخصا با این اقدام برای کودک سوالاتی پیش می آید: برای چه تعرض کنند؟ چه سودی به حالشان  دارد؟ و ...
در واقع این آموزش سبب می شود که آنچه به ذهن کودک خطور هم نکرده است، برای او تبدیل به مسئله شده، مقدمه ای شود برای کنجکاوی های بیشتر. مسئله ای که خود می تواند خطراتی را برای کودک به دنبال داشته، همچنین اسباب فساد اخلاقی وی را در بزرگسالی فراهم آورد؛ چرا که به فرموده حضرت امام على (ع): «مَن کَثَّر فِکرَه فِى المَعاصى دَعَته إِلَیها» (12) کسى که در مورد گناهان زیاد فکر کند، گناهان او را به سوى خود می کشند. همچنین با ارائه آموزش های اینچنینی، فضای مدارس نیز برای پرده دری های بیشتر آماده می شود. (معلمین و دانش آموزان، توصیف های نغزی از فضای کلاس ها هنگام تدریس این مباحث دارند، که البته امکان انتشارشان وجود ندارد!)

همچنین معدود مطالعاتی که در مورد میزان شیوع کودک آزاری جنسی صورت گرفته، نشانگر شیوع بسیار اندک این آسیب در شهرهای مورد مطالعه بوده است (13). از همین رو عقلانی نخواهد بود که به خاطر این تعداد اندک، ذهن، دل و ضمیر پاک میلیون ها کودک این سرزمین درگیر چنین مباحثی شود؛ به خصوص که می توان مراقبت های لازم را به والدین کودکان آموزش داد تا فرزندانشان اساسا در معرض آزار جنسی قرار نگیرند. البته همین آموزش های آسیب زا را می توان برای کودکان در معرض آسیب، مثلا کودکانی که والدین معتاد دارند، تجویز نمود (14). اگرچه در کارایی این آموزش ها در این موارد نیز تردیدهای اساسی وجود دارد؛ چرا که معمولا این کودک آزاری ها با توسل به زور صورت می گیرد و مشخصا فنون رزمی در این آموزش ها جایگاهی ندارد و بر فرض وجود نیز، کمکی به این کودکان بی گناه نخواهد کرد!

متاسفانه آموزش و پرورش به بهانه پیشگیری از کودک آزاری جنسی، برنامه های بیشرمانه ای را برای دانش آموزان کلاس های اول تا سوم ابتدایی ترتیب داده است که اعتراض والدین دانش آموزان را نیز به دنبال داشته. اداره کل آموزش و پرورش شهر تهران، بر اساس مجوزی که مورخ 12/09/1396 صادر شده، تحت عنوان «مداخلات مددکاری اجتماعی» و «نظام مراقبت های اجتماعی» به این آموزش ها پرداخته است و در برخی از شهرستان ها نیز آموزش های مزبور با همکاری آموزش و پرورش و برخی از ان جی او ها ارائه شده است.
 
به دانش آموزان، آموزش جنسی بدهید، تا اطلاعات جنسی را از منابع غیر معتبر دریافت نکنند!
مسئولان پیگیر آموزش جنسی می گویند: «دیگر آن زمان گذشته است که اگر ما اطلاعات مربوط به مسائل جنسی را در اختیار نوجوان قرار ندهیم، او نتواند این اطلاعات را کسب کند. می رود از فضای مجازی و فیلم های مبتذل آن اطلاعات را به دست می آورد و همین مسئله سبب انحراف وی می شود»

اما در مورد این استدلال نیز باید چند نکته را متذکر شد: نخست این که آیا واقعا نوجوان برای دریافت اطلاعات جنسی است که به سراغ فضای مجازی و فیلم های مبتذل می رود؟

در پاسخ باید گفت: موضوع برای دختر و پسر متفاوت است. پسر عمدتا برای پاسخ به نیاز جنسی به سراغ این مفاسد می رود، در حالی که دختر بیشتر برای کنجکاوی، به این عمل غیر اخلاقی می پردازد. پس لااقل پسران، برای علم آموزی و دانش اندوزی به سراغ این منابع نمی روند و اگر معلمین به آنها اطلاعات معتبر بدهند هم، تا آن زمان که به نیاز طبیعیشان پاسخ داده نشود، ابدا تضمینی وجود ندارد که دست به دامان این منابع نشوند و از تاثیرات منفی آنها در امان بمانند.

در مورد دختران نیز باید گفت که پاسخ دادن به کنجکاوی هایشان آنچنان فایده ای ندارد، زیرا اساسا کنجکاوی حد یقفی ندارد. بر فرض که دختری، پاسخ سوالاتش را از معلم و مدرس گرفت، حال اگر باز کنجکاویش در سطحی بالاتر گل کرد چه؟! پس آموزش با هدف ارضای کنجکاوی دانش آموز، آن هم در بحثی مانند مسائل جنسی، هرگز معقول به نظر نمی آید. این کنجکاوی ها نیز معمولا، پس از ازدواج دختران به صفر می رسد، نه لزوما به این دلیل که پاسخ سوال هایشان را گرفته اند، بلکه به این علت که نیاز جنسی- عاطفیشان ارضا شده است.

البته آموزش برخی مسائل، مانند «نکات بهداشتی در سنین بلوغ»، «نحوه ی صحیح مواجهه و تعامل با جنس مخالف» و «تکالیف شرعی پس از بلوغ» لازم است که بهتر است همین آموزش ها نیز از طریق والدین و روحانیون مبلغ صورت گیرد. همچنین موضوعاتی از قبیل «نحوه ی پاسخ به سوالات جنسی کودک و نوجوان»، «تغذیه ی نوجوانان در سنین بلوغ»، «مسائل پیرامون خواب و استحمام کودک و نوجوان» و «حفظ حدود و حریم ها در مسائل جنسی» نیز باید به والدین کودکان و نوجوانان آموزش داده شود.

با وجود این توضیحات، این سوال همچنان باقی می ماند که: چرا برخی از مسئولین در داخل کشور مجدانه پیگیر ورود آموزش جنسی به مدارس هستند؟

واقعیت این است که برخی از مسئولین و کارشناسان، با وجود حضور فیزیکی در ایران، در فضای فرهنگی غرب تنفس می کنند و گمانشان بر این است که وضعیت خانواده و بالتبع آمار انحرافات جنسی در ایران مانند کشورهای غربی است و ما نیز باید به شیوه آنها عمل کنیم.

خوب است که در این مجال مروری اجمالی بر وضعیت اخلاق جنسی و شیوه های آموزش جنسی در آمریکا داشته باشیم.

آموزش جنسی در آمریکا
در آمریکا از هر 10 هزار نفر، 40 نفر به ایدز مبتلا هستند (15). یک نفر از هر 8 کودک آمریکایی، قربانی کودک آزاری جنسی شده است (16) و صرفا سه درصد از جوانان، رابطه جنسی را به بعد از ازدواج موکول می کنند (17). قریب به نیمی از جمعیت بالای 18 سال آمریکا نیز مجرد هستند (18).


از هر 30آمریکایی تنها یک نفر، رابطه جنسی را به بعد از ازدواج موکول می کند
 
در این شرایط دو روش عمده برای آموزش جنسی در آمریکا وجود دارد. نخست آموزش جامع جنسی (Comprehensive Sexuality Education) و دیگری روش خویشتنداری و ریاضتی (Abstinence Only Sex Education). حامیان روش نخست معتقدند که باید وسایل جلوگیری از بارداری در اختیار نوجوانان باشد و راه های جلوگیری از ابتلا به بیماری های مقاربتی به آنها آموزش داده شود، اما حامیان روش دوم معتقدند که دانش آموزان نباید پیش از ازدواج، رابطه ی جنسی داشته باشند، همچنین با آموزش روش های جلوگیری از بارداری به دانش آموزان نیز مخالفت می کنند. تفاوت بین این دو رویکرد و تاثیر آنها بر رفتار نوجوانان، همچنان در آمریکا یک موضوع بحث برانگیز باقی مانده است (19) و هر دو گروه شواهدی مبنی بر اشتباه بودن رویکرد مقابل دارند.
 
طرفداران آموزش «مدل غربی خویشتنداری» معتقدند که آموزش جامع جنسی، منجر به بیشتر شدن آمار فساد جنسی، بیماری های مقاربتی و بارداری های نامشروع خواهد شد. از سوی دیگر نیز طرفداران آموزش جامع جنسی استدلال می کنند که از هر 30 آمریکایی، تنها یک نفر رابطه  جنسی را به بعد از ازدواج موکول می کند، پس باید به آنها مسائل جنسی را کاملا آموزش داد. همچنین بر اساس مطالعات صورت گرفته مدعی هستند که آموزش جامع جنسی، منجر به افزایش فعالیت جنسی نوجوانان و یا افزایش ابتلا به بیماری های مقاربتی نشده است، مسئله ای که البته می تواند تا حدودی صحیح باشد؛ زیرا در جامعه ای مثل آمریکا، با بی بندوباری های گسترده و ولنگاری های بی حد و مرز، چه بسا این آموزش های آسیب زا نیز نتوانند کمکی به بدتر شدن وضع موجود بکنند!

نمونه ای از تمسخر آموزش خویشتنداری در آمریکا، توسط طرفداران آموزش جامع جنسی
معلم خطاب به دانش آموزان: "رابطه ی جنسی نداشته باشید، چون باردار می شوید و می میرید!"
 
نهایتا گذشته از این که کدام یک از دو روش فوق اشتباه تر است، آنچه گفته شد عبرت هایی برای کارشناسان و مسئولین مذکور دارد که می تواند برای جبران گذشته به آنها کمک کند:

قطعا این موضوع بسیار جالب و تامل برانگیز است که در جامعه ای مانند آمریکا نیز، کارشناسان زیادی به آسیب زا بودن آموزش های جامع جنسی اذعان دارند و همین مسئله منجر شده است که 37 ایالت از 50 ایالت آمریکا، به مباحث خویشتنداری بپردازند (20). تاسف آور آن که طبق سند 2030، روش آموزش جامع جنسی در کشور ما پیگیری می شود.

این هم که در آمریکا پس از مطالعه و فهم شرایط اجتماعی، اقدام به آموزش می کنند، خود درس مهمی برای مسئولین مربوطه در کشور ما است و به عنوان نمونه مسئول آموزش و پرورش شهرستان فنوج زاهدان باید بگوید که بر اساس کدام مطالعه و یا چه شواهدی به این نتیجه رسیده که باید دوره ی آموزشی پیشگیری از آزار و سوء استفاده جنسی از کودکان را برای دانش آموزان 7 تا 12 ساله، اعم از دختر و پسر برگزار نماید؟! (21)

نهایتا هم خوب است مسئولین بدانند که هیچ یک از این دو نوع آموزش، توفیقی در توقف رشد فساد اخلاقی نداشته اند و صرفا در برخی مقاطع زمانی، وضع فاجعه بار آمار بارداری های ناشی از زنای نوجوانان و موارد اقدام به جنایت سقط جنین تعدیل شده است. اکنون نیز آمریکا بیشترین آمار بارداری های دختران 15 تا 19 ساله را در بین کشورهای توسعه یافته دارد (22).

اما یکی از دلایلی که باعث شده این آموزش ها صرفنظر از محتوایشان، در عمده کشورهای غربی توفیقی نداشته باشند این است که آگاهی نسبت به مضرات یک رفتار اشتباه، لزوما مانع وقوع آن رفتار نخواهد شد. به عنوان مثال چرا پزشکان زیادی وجود دارند که سیگاری هستند؟ آیا این پزشکان نمی دانند که بدن به سیگار نیاز ندارد و سیگار عامل انواع و اقسام بیماری های خطرناک است؟

سیگار می تواند باعث مرگ شود و انحراف جنسی هم در صورت ابتلای فرد به ایدز می تواند به مرگ بینجامد؛ اما کدام یک از این دو، فی نفسه جاذبه ی نفسانی بیشتری دارد؟ قطعا انحراف جنسی که مربوط به یک نیاز حقیقی و غریزی قدرتمند است، جاذبه ی بیشتری نسبت به سیگار دارد. حال وقتی که آگاهی از خطر مرگ با مصرف سیگار، لزوما نمی تواند مانع سیگار کشیدن شود، قطعا آگاهی از خطر مرگ به دنبال انحرافات جنسی نیز به طریق اولی نخواهد توانست مانع وقوع این انحرافات شود.
غرض این که باید متوجه بود که موضوع مسائل جنسی به خصوص در نوجوانان و جوانان مجرد، بیش از آن که عرصه ی کارکرد علم و تعقل و آموزش باشد، میدان تاخت و تاز نفس است و مطرح شدن موضوع انحرافات جنسی و مضرات آن، نه تنها لزوما منجر به عدم تمایل به این انحرافات نمی شود، بلکه می تواند با گشودن عرصه ای برای ماجراجویی در پیشاروی فرد، او را به ارتکاب فعل خطا متمایل نیز بکند.

اما راه حل مفاسد اخلاقی در جامعه ما چه هست و چه نیست؟
به نظر می رسد که عمده مفاسد اخلاقی که اکنون در جامعه وجود دارد، ناشی از بی توجهی به نیاز جنسی- عاطفی نوجوانان و جوانان باشد. یعنی معمولا فرد پس از آن که نمی تواند به این نیاز خود از طرق مشروع پاسخ بدهد، به ورطه گناه افتاده و روز به روز به انحرافات اخلاقی وی افزوده می شود تا جایی که مفاسد اخلاقی وی، بروز اجتماعی می یابد.

مشخصا برای پیشگیری از این روند، ابتدا باید نیاز فرد برآورده شود و صدالبته در مواجهه با یک نیاز حقیقی، قدرتمند و طبیعی، توصیه های اخلاقی کار خاصی از پیش نخواهند برد.

اما در برخی از مواقع، دیگر بحث بر سر نیاز جنسی نیست، بلکه موضوع، میل جنسی است. اینجاست که توصیه های اخلاقی کارکرد پیدا می کنند. در این مواقع برای بازگرداندن اسیران شهوات جنسی به مسیر تعادل انسانی، باید یک خودآگاهی در ایشان ایجاد کرد که متوجه شوند، در وجود خود معادن طلا و نقره ای را معطل گذاشته اند و همتشان را مصروف امور کم ارزش کرده اند.
متاسفانه از منظر طیف مهمی از کارشناسان و مسئولین، حل معضلات جنسی در جامعه، هزار راه حل دارد که از این هزار، یکی هم ازدواج نیست! در این طرز تفکر، آموزش مسائل جنسی با تمام مضراتش از حقوق نوجوان شمرده می شود، ولی ارضای مشروع این نیاز برای وی، خلاف عقلانیت تلقی می شود. در این طرز تفکر، اگرچه نیاز جنسی نوجوان به رسمیت شناخته می شود، ولی راه حلی مشروع برای ارضای آن معرفی نمی شود و تنها از امور حرام و مضر قبح زدایی شده، مورد توصیه قرار می گیرند. تازه اگر نوجوانی بخواهد از راه مشروع به نیازش پاسخ دهد، برخی از مسئولین نگران می شوند که مبادا کنوانسیون بین المللی حقوق کودکان نقض شود و فردی پیش از 18 سالگی ازدواج کند! در این میان هم کسی نمی پرسد: چرا مجامع بین المللی، افزایش سن ازدواج را که می تواند مفاسد بسیاری را به دنبال بیاورد، نادیده می گیرند و مدام نگران موضوع به اصطلاح «ازدواج زودهنگام» هستند؟ این نهادها چرا تاکنون فکری به حال معضل «ازدواج دیرهنگام» نکرده اند؟ واقعا اگر فردی پیش از 18 سالگی نیاز جنسی داشت، چه باید بکند؟!


فقط ازدواج نکند!
آشکار و در خفا می گویند که هر کار خواست می تواند بکند، ولی نباید ازدواج کند. وقتی می گوییم: چرا؟ می گویند چون احتمال طلاق در «ازدواج های جنسی» بیشتر است! در حالی که اتفاقا کمترین میزان طلاق در کشور، در ازدواج های سنین پایین است (23).

همچنین برخی از روانشناسان معتقدند که ازدواج هایی که در سنین پایین و برای رفع نیاز جنسی صورت می گیرند، باعث پشیمانی فرد می شوند، آن هم به دو دلیل؛ نخست آن که این افراد جوانی نکرده اند و دیگری آن که در انتخاب یا پذیرفتن فردی به همسری، عجله کرده اند و معیارهای لازم را در نظر نگرفته اند. اما چند نکته در اینجا باید مورد اشاره قرار بگیرد:

کسی موافق این مسئله نیست که نوجوان، تنها با هدف ارضای نیاز جنسی- عاطفی ازدواج کند، ولی از طرف دیگر اگر کسی احتمال بدهد که اگر ازدواج نکند به گناه خواهد افتاد، ازدواج بر او واجب می شود. حال اگر ازدواج بر یک نوجوان واجب شده باشد، باید چه کند؟ علی القاعده این فرد می تواند با انگیزه ی رفع نیاز جنسی به دنبال آموختن معیارهای انتخاب همسر برود، مهارت های همسرداری را بیاموزد، برای ازدواج آماده شود و سپس ازدواج کند؛ همانگونه که اگر نماز بر کسی واجب شد، وضو نیز به عنوان مقدمه ی نماز بر او واجب می شود. یعنی به کسانی که مدام بحث بلوغ فکری و اجتماعی را به عنوان بهانه ای برای به تاخیر انداختن ازدواج مطرح می کنند، باید گفت: این بلوغ مانند بلوغ جسمی نیست که لزوما منتظر بمانی تا در سنی خاص اتفاق بیفتد، بلکه می توان آن را کسب کرد. بی شک مخاطبان، مواردی را سراغ دارند که یک فرد در سنی کمتر از بیست سال به تنهایی یک خانواده را مدیریت می کند و جوانی در سن بیشتر از سی سال هم هست که بدون کمک والدین، هنر اداره ی خودش را نیز ندارد.

پس ایرادی ندارد که فرد با انگیزه ی رفع نیاز جنسی به سراغ ازدواج برود و به اهداف غایی ازدواج نیز  دست پیدا کند، بلکه ایراد اصلی این است که نوجوانان و جوانان ما در زمان لازم، به بلوغ اجتماعی نمی رسند و مهارت های لازم برای زندگی مشترک را نمی آموزند.

اما بر فرض این که یک نوجوان بخواهد برای در امان ماندن از گناه، ازدواج کند، آیا اساسا این امکان برای او فراهم است که مهارتهای لازم برای همسرداری را کسب کند؟ خیر و یا به سختی. ما تاکنون به خصوص در نظام آموزش و پرورشمان چنین امکانی را برای نوجوانان فراهم نکرده ایم و البته باید این کار صورت بگیرد؛ یعنی باید همزمان با متوسط سن بلوغ، به دختر و پسر آموزش همسرداری داده شود، تازه اگر در آستانه ی ازدواج قرار گرفتند، می توانیم برایشان دوره های بسیار مفصلی بگذاریم و به آنها مدرک فوق تخصص مسائل جنسی نیز بدهیم!

نکته دیگر هم این که: ازدواج ها در سنین نوجوانی می توانند، با مسئولیت محدود آغاز شوند، یعنی تا زمانی که پسر شغل مناسبی نیافته است و دختر و پسر شرایط زندگی مستقل را پیدا نکرده اند، می توانند نامزد باشند و نیازهایشان را از طریق مشروع پاسخ گویند و در عین این که برای زندگی آینده ی خود برنامه ریزی می کنند، جوانی هم بکنند. صدالبته اهل اندیشه می دانند، که جوانی کردنِ پس از ازدواج با جوانی کردنِ پیش از آن، بسیار توفیر دارد و نه فقط با ازدواج، جلوی آسیب های این جوانی کردن گرفته می شود، که به زوجین نوجوان، آینده نگری و برنامه داده، سبب می شود ایامشان را به بطالت نگذرانند.

اما اگر ازدواج در آغاز احساس نیاز ترویج شود، آیا خانواده ها و نوجوانان از آن استقبال می کنند؟ در پاسخ باید گفت: مسئولان امر تاکنون چنین راهی را برای خانواده ها و نوجوانان معرفی نیز نکرده اند و یک نوجوان آنقدر در خانواده، جامعه و مدرسه، دور از مسائل زندگی مشترک تربیت می شود که حتی به تخیل خود نیز راه نمی دهد که بخواهد تشکیل خانواده بدهد و مسئولیت آن را بر عهده بگیرد. از سوی دیگر کسی خطرات و آسیب های به تاخیر افتادن ازدواج را به والدین دانش آموزان متذکر نشده است. در این شرایط بدیهی است که والدین، سری که درد نمی کند را دستمال نبندند و دانش آموزان، حتی به ازدواج فکر هم نکنند. به نظر می رسد با رفع این دو عیب عمده، دلیلی برای رد ازدواج در آغاز احساس نیاز وجود نخواهد داشت.

اما یک سوال دیگر: در صورت ترویج ازدواج در ابتدای احساس نیاز، پایداری این ازدواج ها چگونه خواهد بود؟

به نظر می رسد در سنین نوجوانی، از آن رو که شخصیت زوجین کاملا شکل نگرفته و دختر و پسر برای تغییر رویه های اخلاقی و رفتاری، منعطف تر هستند، امکان کسب تفاهم حداکثری، بیشتر خواهد بود و همین موضوع اساسی سبب خواهد شد که این زندگی ها پایدارتر باشند. همچنین افرادی که در ابتدای احساس نیاز جنسی- عاطفی، ازدواج کرده اند از آن رو که گرفتار رفتارهای انحرافی و روابط خارج از چارچوب نشده اند، پس از ازدواج نیز معمولا دچار تنوع طلبی در رابطه، نارضایتی جنسی در زندگی مشترک و خیانت نخواهند شد، که این مسئله نیز در اندازه ی خود به استحکام بیشتر نهاد خانواده کمک خواهد کرد. به هر حال این حقیقت که در ازدواج های سنین پایین تر، احتمال وقوع طلاق کمتر است، خود می تواند گواهی بر پایداری بیشتر اینگونه ازدواج ها باشد.


نهایتا این که راه حل محوری و اساسی یک کلام است: «ترویج ازدواج در ابتدای احساس نیاز به همسر و مهیا کردن ساختارها در خدمت این هدف»

صدالبته برای نگارنده ی این سطور نیز کاملا آشکار است که کار در این زمینه تا چه حد دشوار است، ولی بی شک حل آسیب های اجتماعی به خصوص آسیب های معطوف به غریزه ی جنسی، راه میانبر ندارد. مشخصا بی آنکه سن ازدواج جوانان کم شود، معضلات جنسی حل نخواهد شد. نمی شود بدون استخراج «الگوی پاسخ به نیاز جنسی- عاطفی در اسلام»، به افق جامعه اسلامی رسید. نمی شود به وضع حجاب و عفاف بی توجه بود و توقع داشت که بین بلوغ جنسی نوجوان و بیداری غریزه در وی، فاصله بیفتد. نمی توان در منبرها توصیه ی حضرات معصومین علیهم السلام به غیرت را قلم گرفت و توقع داشت فساد زیاد نشود! نمی شود توصیه ی اسلام در مورد مهاجرت از محیط های آلوده را نادیده گرفت و در عین حال جلوی ابتلای میلیون ها نفر از مردم به فساد و فحشاء را گرفت. نمی شود به کودک و نوجوان آموزش جنسی داد و همزمان مانع بیداری زودهنگام غریزه ی جنسی نوجوان شد. نمی شود در جامعه ای امر شرعی ازدواج موقت، نزد مردم منفورتر از زنا باشد و آن جامعه روز به روز بیشتر و بیشتر به سمت فساد نرود. نمی شود نسبت به نیاز جنسی فرزندانمان بی تفاوت باشیم و برای کشیده نشدنشان به فساد، توکل کنیم. نمی شود فضای مجازی را بی هیچ قاعده ای در اختیار فرزندانمان بگذاریم و متوقع باشیم که فرزندانمان به فساد کشیده نشوند.

واقعا نمی شود و البته از غرائب روزگارند، والدینی که به دلیل نظارت نکردن بر فرزندانشان، به دیگران فخر نیز می فروشند که: «ما به حریم خصوصی و خلوت فرزندمان احترام می گذاریم!» ایشان نمی دانند که اگر هم می خواهند کار باکلاسی انجام دهند باید مانند استیو جابز –موسس شرکت اپل- دسترسی فرزندان خود به فضای مجازی را محدود کنند (24)، یا مثل اوباما به دخترشان اجازه ی استفاده از فیسبوک را ندهند! (25) 

البته همین طرز تفکر را می توان در برخی از مدیران وزارت ارتباطات نیز دید، چرا که احساس می کنند اگر نظارت خود بر فضای مجازی را کمتر کنند، به مردم آزادی داده، کار روشنفکرانه ای کرده اند؛ حال آن که در مبدا روشنفکری مصطلح –اروپا- قرار است که در همین سال ۲۰۱۸، هیچ نوجوان کمتر از ۱۶ سالی بدون اجازه والدین نتواند از شبکه‌های اجتماعی، نظیر توئیتر و فیسبوک استفاده کند (26).
مشخصا نمی شود با این طرز تفکرهای اشتباه و همت های کوتاه با آسیب های اجتماعی مبارزه کرد و حل این معضلات راه میانبر ندارد.

نقل است، بطلیموس اول –پادشاه یونان- وقتی که خواست هندسه بیاموزد، آن را دشوار یافت و ترجیح داد که از راه ساده تری به فهم آن موفق شود؛ پس، نزد اقلیدس رفته از وی پرسید: آیا امکان دارد قضایا را به نحو ساده تری بیان کرد؟ اقلیدس بی معطلی به وی گفت: «آموختن هندسه، راه و رسم شاهانه ندارد!»

الغرض که حل آسیب های اجتماعی نیز راه و رسم شاهانه ندارد و با جلسات اداری بی پشتوانه و بدون کار جهادی دلسوزانه، هیچ کاری به پیش نخواهد رفت.

 
منابع:
http://l1l.ir/4kah
http://documents.worldbank.org/curated/en/473151468052141714/pdf/548890PUB0EPI11C10Dislosed061312010.pdf
طبق متن نامه دکتر گویا (رئیس مرکز مدیریت بیماری های واگیر) خطاب به رئیس وقت شورای فرهنگی- اجتماعی زنان و خانواده در تاریخ 25/11/1394، 498 نفر از مبتلایان به ایدز تا 01/07/1394 زیر 20 سال سن داشته اند.
http://tn.ai/1517312
http://saberin-khonj.com/mahd/
https://www.unicef.org/iran/fa/1562_10999.html
https://www.isna.ir/news/96061106517/
http://www.ana.ir/news/311774
http://l1l.ir/4kai
http://l1l.ir/4kak
ص 80
ص 11
http://aftabnews.ir/fa/news/374016/
غرر الحکم، ج5، ص 321
نوروزي، فاطمه (1372). بررسي پيشينه كودك آزاري و بي توجهي با توجه به تفاوت هاي جمعيت شناسي و ارتباط آن با شدت افسردگي در دانش آموزان دبيرستان هاي دولتي تهران، پايان نامه كارشناسي ارشد، دانشگاه علوم پزشكي تهران.
    توفیقی، حسن (1374). بررسـی مـوارد کـودک آزاری جنسـی در تهران، مجله پزشکی قانونی، سال دوم، شماره 5 ،13-12.
    Nilchian F, Sadri L, Jabbarifar SE, Saeidi A, Arbab L. Evaluation of orofacial lesions relating child abuse, Esfahan, Iran: A quantitative approach. Dent Res J (Isfahan) 2012;9:748–751.
      Donna K. Hammaker ,‎ Thomas M. Knadig. Health Care Management and the Law: Principles and Application. Page 546

       منبع: جهان

       

       

       

       

      دیدگاه جدیدی بگذارید

      پیوند خود را برای انعکاس معرفی کنید

      عمارنامه : نجوای دیجیتال بصیرت با دیدگان شما 		AmmarName.ir
      ^
      >